Plastic Soep

500 woorden

In juli vindt de internationale Earth Charter Day Academic Conference 2009 plaats in Nederland. Ik kreeg een mail van Charles Moore waarin om uittreksels werd gevraagd voor bijdragen aan deze conferentie.
Ik vond het wel een mooie uitdaging: zet in vijfhonderd woorden op papier wat nu precies het probleem is.

Dit was waar ik mee kwam:

The Great Pacific Garbage Patch
De oceanen redden door de plastic cirkel te sluiten.

In de Stille Oceaan drijft een hoeveelheid plastic afval die de omvang heeft van tweemaal de Verenigde Staten. Het zeeleven en de zeevogels sterven, en ook wij krijgen het plastic via onze vismaaltijden binnen met alle gevolgen voor onze gezondheid van dien – niet alleen door de vergiftigende werking van verschillende soorten plastic, maar ook doordat zich in het zeewater toxische stoffen aan de plastic fragmenten hebben gehecht.

Schokkende cijfers van de Verenigde Naties wezen drie jaar geleden al uit dat er zich gemiddeld in iedere vierkante mijl oceanwater 46.000 stukken en stukjes plastic bevinden. Dat aantal groeit angstaanjagend snel. Wie bedenkt dat over de hele wereld één miljoen plastic tasjes per minuut worden verstrekt – en even achteloos worden weggeworpen – en dat er ieder uur 2,5 miljoen plastic flesjes worden weggegooid, kan zijn conclusies trekken: lang niet al dit plastic eindigt keurig in de vuilnisbak…

In april 2009 gaat een bijzonder project van start: A Convenient Truth, ofwel ACT. Jonge Nederlandse wetenschappers creëren een internationaal netwerk om te zoeken naar oplossingen voor de belangrijkste wereldproblemen, en om de gevonden oplossingen in praktijk te brengen. Het eerste onderwerp waarover zij zich zullen buigen is het plastic afval in de oceanen.

Het grootste probleem wordt veroorzaakt doordat een lineair consumptieproces is gecreëerd. Grondstoffen wordt gewonnen, plastic wordt vervaardigd en daar worden producten van gemaakt, die na gebruik eindigen op de afvalhoop.
Wanneer dit lineaire proces wordt omgebogen tot een cirkel – en het plastic wordt hergebruikt – is een eerste stap naar schonere oceanen gezet: de afvalberg groeit niet meer aan.
Daarmee besparen we tevens olie en gas, de eindige grondstoffen waarvan plastic wordt vervaardigd. Het is een fabeltje – ondersteund door de plastic industrie – dat veel plastic niet te recyclen zou zijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat technisch gezien iedere vorm van plastic te recyclen is, en dat voor het vervaardigen van gerecycled plastic slechts 5% van de energie nodig is – en slechts een fractie van het schone water – dat wordt gebruikt om eenzelfde hoeveelheid nieuw plastic van dezelfde kwaliteit te maken.

Overheden kunnen een voortrekkende rol innemen door de uitgifte van plastic wegwerpartikelen te verbieden of te belasten, en de plastic recycling industrie te stimuleren. Maar over de hele wereld heeft de lobby van de chemische industrie inmiddels talloze initiatieven de kop heeft ingedrukt.
Toch zijn de oplossingen voorhanden om ervoor te zorgen dat de hoeveelheid plastic in de oceanen niet meer aanwast.

Nu rust er een belangrijke taak bij de wetenschap – het beantwoorden van prangende vragen. Hoe groot is de schade die al is aangericht? Hoe giftig zijn de schadeloos ogende plastics die wij zo vanzelfsprekend vinden werkelijk? En vooral: hoe filter je microscopische kleine plastic deeltjes uit 708,6 miljoen kubieke kilometer Stille Oceaan (slechts één van de vijf locaties waar het plastic zich in de zeeën ophoopt)?

De wetenschappers van ACT hebben de volledige steun van de internationale academische gemeenschap nodig om uitkomst te kunnen bieden.

ACT wordt inmiddels gesteund door het instituut Wetsus, negen universiteiten en tachtig bedrijven.

Misschien stuur ik het nog op ook…

Read this text in English