Plastic Soep

Zolezzied

Werken aan dit project geeft me het gevoel alsof ik in een achtbaan zit – niet alleen vanwege de enorme snelheid die ermee gepaard gaat, maar ook omdat ieder interview me opnieuw door elkaar schudt. Vanmorgen sprak ik met Anthony Zolezzi en ik heb weer een volledige looping gemaakt.

Ik wilde geen deprimerend boek schrijven. Dat was mijn inzet vanaf het begin. Maar nadat ik de afgelopen dagen keer op keer hoorde hoe initiatieven om plastic tasjes te belasten of te verbieden door de plastic industrie en winkeliers de kop werden ingedrukt, begon ik zelf negatief te worden. Precies wat ik wilde voorkomen.

Het beste medicijn tegen die opkomende depressie was Anthony Zolezzi. Deze zoon uit een vissersfamilie reisde de wereld af om het probleem van het plastic afval te bestuderen – want plastic is een geweldig product dat niet meer weg te denken is uit onze maatschappij. Zijn conclusie was: ‘Don’t fight them, embrace them!’ En dat bedoelt hij niet op een Oscar Wilde manier (die zei: ‘Always forgive your enemies, nothing annoys them more.’)
Anthony Zolezzi gaat uit van het standpunt dat de enige manier om de strijd tegen de plastic vervuiling te winnen is om samen te werken met de producenten. Wanneer zij zich bewust worden van de voordelen van duurzame productie en recycling, zullen ze vanzelf veranderen.

Als advocaat van de duivel maakte ik hem erop attent dat ze niet hoeven te veranderen – dat ze winst maken door hun werkwijze te handhaven. Maar hij had een aantal zeer overtuigende argumenten:
- Meer dan wie dan ook zijn de plastic producenten zich ervan bewust dat olie een eindigende grondstof is, en dat het dus noodzakelijk is om naar alternatieve productiemethodes te zoeken.
- Op het moment dat het publiek in de winkel kan kiezen uit twee dezelfde, even dure producten: maar één van deze producten is op verantwoordelijke wijze gemaakt, dan zal de consument voor het ‘goede’ product kiezen.
- Zo gauw die keten in gang is gezet – de consument heeft de keuze en kiest voor het verantwoorde product – zal de producent zich conformeren aan de wens van de consument en steeds meer verantwoorde producten produceren, waardoor uiteindelijk de ‘slechte’ producten van de markt verdwijnen.

Mooi verhaal, dacht ik, maar ik stelde ertegenover dat mensen gericht zijn op merken: dat als ze de keus hebben uit een slecht A-merk product en een verantwoord product van een onbekend merk, de meerderheid toch het A-merk koopt.
Anthony glimlachte: ‘Embrace them!’ Juist die grote merken!
Niet alleen houdt hij er een mooie theorie op na – hij brengt hem ook in praktijk. Samen met de grootste voedselfabrikant en de belangrijkste waterproducent van de Verenigde Staten, geeft hij de consument de keuze: tussen een A-merk verantwoord product en een A-merk onverantwoord product.
Wie kiest er dan nog bewust voor iets dat slecht is, voor hemzelf of voor het milieu?

Vergeet overheidsregeltjes. Vergeet een Don Quichotte-gevecht tegen een onoverwinnelijke industrie.
Verander de wereld door verantwoord te kiezen.

Ik embrace Anthony Zolezzi

Read this text in English