Plastic Soep

Intellectual property

juli 22nd, 2009 Posted in Geen rubriek

De plastic soep is opeens fashionable. Er is geen zichzelf respecterende krant, tijdschrift of omroep die nog geen item aan het plastic afval probleem besteed heeft.

Geweldig vind ik dat, en het geeft me steeds meer vertrouwen dat Victor Hugo gelijk had toen hij zei: “Er is geen leger zo machtig als een idee waarvoor de tijd gekomen is.”

Maar waarom, waarom, zijn er toch mensen die zelfs een wereldomvattend probleem als dit ten eigen bate willen aanwenden? Er is in Nederland op het ogenblik een werkgroep in het leven geroepen – onder leiding van Rudolph Eilander, de jonge architect die een beurs heeft gekregen om zijn idee om de Stille Oceaan te schonen ten uitvoer te brengen. Ik heb over hem geschreven in mijn boek en in dit blog. In deze werkgroep hebben allerlei Belangrijke Mensen zitting genomen: van dsm, het Dutch Polymer Institute, akg Polymers en het European Patent Office tot aan Wubbo Ockels, onze enige echte astronaut.

Niemand met kennis van de situatie ter plekke.

En wat wordt er afgesproken? Dat de ideeën waarmee deze denktank komt, “intellectual property” zullen zijn van de medewerkende partijen.

Ik werd er naar van toen ik dit las.

Waar gaat het om, jongens? Dat we met zijn allen een probleem aanpakken, of dat jullie er zelf beter van worden?

Als je het probleem echt onder ogen wilt zien, moet je experts uit alle richtingen bij het overleg betrekken. Ook – en juist – mensen die weten waar ze het over hebben als het gaat om het plastic afval probleem in de Stille Oceaan.

Maar waar ik zo bang voor ben, is dat het niet gaat om het oplossen van het probleem.

Niet voor niets werd door de werkgroep gesteld dat de plastic soep het leven van vissen en vogels in gevaar brengt en het imago van plastic schaadt.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dat de reden is dat de werkelijke experts niet in dit overleg betrokken worden.

Deze groep wil helemaal niet horen wat de echte problemen zijn:

- dat er niet 60 miljoen ton plastic drijft, dat je op kunt vissen, maar dat het grootste deel van het plastic afval in piepkleine stukjes is gebroken: microplastic dat een onderdeel geworden is van de waterkolom en niet te filteren is.

- dat dit microplastic niet alleen een groot gevaar is voor de flora en fauna in de zee, maar ook voor ons, mensen, door de gifstoffen die in het originele plastic zitten, en de gifstoffen die zich er in de zee aan hechten.

- dat het grootste deel van het probleem gevormd wordt door de wijze waarop plastic op dit moment (en tot nu toe) wordt geproduceerd: met behulp van gifstoffen.

Deze werkgroep is een rookgordijn dat welwillend wordt opgetrokken door partijen die als ze werkelijk iets zouden willen veranderen bij zichzelf zouden moeten beginnen.

En dan hebben ze het ook nog zo vormgegeven dat áls ze met een goed idee komen, anderen daarvoor moeten betalen als ze het willen gebruiken.

Vind je het gek dat ik me naar voel?

Read this text in English