Plastic Soep

We hebben toch REACH?

september 8th, 2009 Posted in Geen rubriek

Mijn grootste zorg wat plastic betreft, wordt gevormd door de chemicaliën die erin zitten.

87.000 maar liefst, waarvan we nog maar van een piepklein aantal weten wat ze voor een gevolgen hebben voor de menselijke gezondheid. En daar word je al bang van…

Wat mij zo verbaasd is dat mensen die het zouden moeten weten: hoge medewerkers van VROM, kamerleden, experts van het RIVM in gesprek met mij iedere keer aanvoeren: ‘Maar we hoeven ons geen zorgen te maken, want we hebben toch REACH?’

REACH is een Europees project dat in 2007 van start ging. Registration, Evaluation, Autorisation and Restriction of Chemicals heet het voluit. En het heeft als streven om in 2018 14.000 chemicaliën te hebben getest op hun gevolgen voor mens en milieu.

Maar…

REACH is – dankzij een sterke lobby van de chemische industrie – niet van toepassing op polymeren – op plastic dus.

In juli heeft het Europese Hooggerechtshof, zeer tegen de zin van de chemische industrie, besloten dat monomeren – waaruit polymeren zijn opgebouwd – wél aan de REACH-richtlijnen moeten voldoen.

Maar zelfs als de polymeren volledig onder REACH zouden vallen, hebben we nog steeds een aantal problemen:

- REACH test maar 14.000 chemicaliën. Alleen al in de verschillende plasticsoorten zitten er zes keer zoveel.

- Nu blijkt bovendien dat de doelstelling van REACH absoluut niet gehaald kan worden. Volgens de laatste berekeningen kan Europa maar vijftig tot zestig chemische verbindingen per jaar testen. Dat zou betekenen dat we minstens 1400 jaar verder zijn voordat alle plasticchemicaliën onderzocht zijn.

- En nu is er opeens ophef dat er teveel proefdieren voor het onderzoek moeten worden gebruikt, want niet alleen de directe gevolgen voor de gezondheid, maar ook die voor ons nageslacht worden onderzocht – en dat kost dus twee of meer generaties proefdieren per chemische verbinding. Er wordt gepleit voor het stopzetten van dit ‘volgende generatie-onderzoek’.

Excuse me?

Ik ben geen voorstander van testen op proefdieren, maar ik krijg hier een nare smaak van in mijn mond. Hier wordt ingespeeld op de emoties van dierenliefhebbers en leden van de Partij voor de Dieren, om een uiterst noodzakelijk onderzoek niet uit te voeren.

Moet ik mij straks gerustgesteld voelen in de wetenschap dat een stof mij geen schade zal berokkenen – maar mijn toekomstige kinderen en kleinkinderen wellicht wel?

Waar zijn we mee bezig?

Ik heb een veel goedkopere, snellere, efficiëntere oplossing.

Stop REACH.

Zoek voor iedere chemische stof waarvan we niet weten wat het effect op de menselijke gezondheid en het milieu is een niet-toxisch alternatief: er zijn al talloze alternatieven, die nu nog ongebruikt zijn omdat de handel in chemische stoffen die wel giftig zijn, of waarvan we niet weten wat ze kunnen veroorzaken, zo lucratief is.

Stop al het geld dat nu voor REACH is bestemd, in het onderzoek naar en produceren van producten vervaardigd uit niet-toxische alternatieven.

Iedere REACH-test kost nu 700.000 euro. Reken maar uit hoeveel dat voor 14.000 testen zou zijn – of nog beter: voor 87.000 testen.

Wedden dat we goedkoper uit zijn?