Hij belde mij omdat ze een laatste wens had.
Ze wilde dat iedereen die naar haar crematie kwam, slechts één bloem zou meenemen, en daarnaast een donatie zou geven om mee te helpen de plastic soep aan te pakken.
Ik kwam en kom woorden tekort.

In Nederland wordt nu de Plastic Soup Foundation opgericht.
Universiteiten, onderzoeksbureaus, milieuorganisaties en de kunststofindustrie slaan de handen ineen om aan oplossingen te werken.
Roelie is de eerste donateur.

Ze had erbij moeten zijn.

Van de week had ik een dinertje met drie ingenieurs. Twee van hen bleken van dichtbij betrokken bij een onderwerp waar nogal wat om te doen is: de opslag van CO2 ofwel CCS, carbon capture and storage.

‘Dat wordt weer een mooie opdracht voor de kunststofindustrie,’ zei een van de ingenieurs. Hij zag mijn vragende blik en zei: ‘Kilometers pijpleiding, gigantische opslagtanks met een diameter van tachtig meter – allemaal kunststof.’

Wordt er onderzoek gedaan naar de uitwisseling van de chemicaliën die in het plastic zitten, en de CO2 die er – onder druk – in wordt opgeslagen? Het is inmiddels duidelijk dat wijn in plastic flessen, na zes maanden zodanig door de chemicaliën in het plastic is aangetast, dat je het verschil kunt proeven. Dan zou er toch ook een chemische reactie kunnen zijn tussen de kunststof en de CO2?

De ingenieur keek me verrast aan. Nee. Volgens hem werd daar niet naar gekeken.

Bij de Europese Unie wordt er momenteel een wet doorheen gejast om het mogelijk te maken CO2 op te slaan onder de Noordzee. Kun je het je voorstellen? We beginnen langzaamaan doordrongen te raken van het verwoestende effect van plastic afval in onze zeeën en wat doen we? We gaan er kunststof leidingen in leggen – CO2 in lege olievelden pompen zonder écht werkelijk te weten wat dat voor een effect heeft.

Blijft de kunststof intact? Met de druk van buitenaf op diepere delen van de zee, en de eventuele inwerking van de CO2 van binnenuit?
Welke kunststof zal worden gebruikt? Lekt die niet al van nature chemicaliën?

Er zijn zoveel vragen waar niet eens naar wordt gekeken …

Waarom wordt er überhaupt geld in dit project gestoken? Het energieprobleem wordt alleen maar groter, want om CO2 op te kunnen slaan heeft een fabriek 22 tot 42% meer brandstof nodig dan gebruikelijk. De kosten van de energie die wordt opgewekt door een centrale die CO2 opslaat, stijgen met 42 tot 81%. En de kapitaaluitgaven van het bedrijf nemen met 44 tot 87% toe.

Een van de Nederlandse politieke partijen – D66, die kans maakt om mee te regeren – wil dat de overheid de ontwikkeling van de opslagtechnologie helpt financieren. Terwijl diezelfde partij zegt te willen bezuinigen. Het zou me niet moeten verbazen: de voorzitter van de Permanente Programmacommissie van deze partij is immers voormalig vice-president Shell Rusland, was Senior Legal Counsel van Shell International, manager van de Juridische Afdeling van Shell Pernis en bedrijfsjurist voor Shell International.

En zij willen dat er voor Shell een opslag onder Barendrecht wordt gerealiseerd, een gemeente in Zuid-Holland waar ruim 46.000 mensen wonen. Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat dat de uitgekiende plek is. Dat ‘er geen risico’s zijn die de wettelijke normen overschrijden. Voor een beperkte overschrijding van richtlijnen voor het zogeheten groepsrisico is aangegeven dat die met aanvullende maatregelen beheersbaar is. Die overschrijding gebeurt alleen in de leidingtunnel nabij Shell Pernis.’

…

Er wordt zo makkelijk gezegd dat CO2 geen kwaad kan. ‘Het is deel van de lucht die we inademen,’ is het meest gehoorde argument voor de schadeloosheid ervan.

Vergeet het maar.

De dichtheid van CO2 is – in normale omstandigheden – 1,5 keer hoger dan die van lucht. Het verdringt de zuurstof uit de lucht. Ik zal het rapport aanhalen dat het Intergovernmental Panel on Climate Change van het WMO (World Meteorological Organization) en UNEP (United Nations Environment Programme) over CCS heeft geschreven:

‘Onder normale omstandigheden is de concentratie CO2 in de atmosfeer 0,037%, een niet-giftige hoeveelheid. De meeste mensen met normale cardiovasculaire, neurologische en longfuncties, kun een of meerdere uren worden blootgesteld aan een concentratie van 0,5 tot 1,5% CO2 zonder dat dat schade aanricht.

Hogere concentraties of een langduriger blootstelling, zijn gevaarlijk – omdat de zuurstofconcentratie in de lucht lager wordt dan de 16% die noodzakelijk is voor menselijk leven, en/of omdat de hoeveelheid ucht die wordt ingeademd verandert [...]

Langere blootstelling , zelfs aan een concentratie die lager is dan 1%, kan de gezondheid significant beïnvloeden. Boven dit niveau worden effecten zichtbaar, met name veranderingen in de ademhaling en de zuurgraad van het bloed, wat kan leiden tot een vertraagde hartslag, een ongemakkelijk gevoel, misselijkheid en bewusteloosheid [...]

Een plotselinge blootstelling aan CO2 concentraties van 3% of hoger kunnen de gezondheid van de hele bevolking significant beïnvloeden. Boven 3% CO2 vinden gehoorverlies en zichtstoornissen plaats. Gezonde jonge volwassenen die tijdens lichaamsbeweging aan een concentratie van hoger dan 3% CO2 werden blootgesteld, vertoonden averechtse symptomen, waaronder een moeilijke ademhaling, hoofdpijn, slecht zicht en psychische verwarring. In een concentratie van 7 tot 10% werkt CO2 verstikkend en kan dodelijk zijn; bij een concentratie van 20 tot 30% kan de dood in 20 tot 30 minuten intreden [...]

De volksgezondheid loopt dus gevaar als een ontsnapping van CO2 leidt tot:
- een relatief lage CO2-concentratie gedurende een langere periode;
- een gematigde CO2-concentratie in ruimtes met weinig zuurstof;
- hogere CO2-concentraties.’

Of zoals een van de ingenieurs tijdens het etentje zei: ‘Tja, je moet het natuurlijk niet hebben dat er een CO2 wolk over de stad trekt. Dan stikken we allemaal.’ Om eraan toe te voegen. ‘Maar de kans dat er iets misgaat is verwaarloosbaar klein.’

Dat zeiden ze ook over de Titanic.

Volg me ook op Twitter @plasticjesse

Read this text in English.

Het Wereld Natuur Fonds hield een besloten bijeenkomst met als onderwerp de plastic soep. We waren met zo’n vijfentwintig man. Er waren vertegenwoordigers uit de plasticindustrie, wetenschappers, medewerkers van de Nederlandse en Europese overheid, representanten van NGO’s die zich met milieuzaken bezighouden, en van verschillende fondsen.

Ik mag geen namen noemen, want de aanwezigen hebben beloofd zich te houden aan de Chatham House Rules: we mogen wel vertellen waar het overleg over ging en wat er gezegd is, maar niet door wie – op deze manier zou iedereen vrij kunnen praten.

Het was een hoopgevende bijeenkomst. Er werd gebrainstormd, er zijn vooruitstrevende plannen geopperd om een einde te maken aan de kunststofvervuiling van de oceanen en uiteindelijk deed iedere partij beloftes om iets binnen een bepaalde tijd te realiseren. Ik ben ervan overtuigd dat deze bijeenkomst zal bijdragen aan een snellere, bredere bewustwording van het probleem – wat een noodzaak is om echte verandering te kunnen bewerkstelligen. Ook was iedereen het ermee eens dat de noodzakelijke verandering op alle fronten tegelijk moet plaatsvinden: in de kunststofindustrie, bij de producenten, bij de retailers, bij de consumenten en bij de overheden. Dat is de enige manier om dit krankzinnig snel groeiende probleem te bevechten.

Tijdens de bijeenkomst sloeg ik op een gegeven moment steil achterover.

Iemand zei: ‘Het maakt voor ons toch niets uit als vissen plastic eten. Niemand hier eet de maag van een vis.’

Het bleek dat niemand van alle aanwezigen – inclusief de wetenschappers –op de hoogte was van het feit dat als een dier (vis, vogel, zeezoogdier) plastic opeet, de gifstoffen die zich in dat plastic bevinden en die zich in het water aan het plastic hebben gehecht (de ddt’s, pcb’s, insecticiden, pesticiden, enzovoort) worden opgenomen in zijn vetweefsel.
Sterker nog: dat al jaren geleden is aangetoond dat als wij vis eten, die chemicaliën in ons terechtkomen, niet alleen de POP’s – de insecticiden, pesticiden, PCB’s, DDT, etcetera – maar ook de additieven uit het plastic zelf, zoals de weekmakers en brandvertragers.

In Marin County, Californië, heeft dat al gruwelijke gevolgen. Een vrouw die daar woont, vertelde me dat de afgelopen jaren het aantal gevallen van borstkanker bij jonge vrouwen daar schrikbarend steeg. Duizenden vrouwen werden ziek. De oorzaak? Hun dieet.
Het is nogal hip om sushi te eten – en dat deden de vrouwen dan ook volop. Chemicaliën die in en aan plastic zitten, kwamen via hun maaltje vis in hun lichaam terecht en veroorzaakten daar borstkanker.

Toen ik dit de persoon vertelde die dacht dat het plastic in de oceanen ons niet kon deren, antwoordde hij: ‘Ze moeten die vis gewoon bakken. Dan hebben ze het probleem niet. Dat is net als bij de gekke koeienziekte, dat werd ook veroorzaakt door rauw vlees.’

…

Ik heb het daar maar bij gelaten.

Na de bijeenkomst kwam een man op me af die zei dat ik te ver was gegaan met beweren dat mensen via visconsumptie de schadelijke stoffen die zich in plastic bevinden en aan plastic hechten binnenkrijgen.

Te ver gegaan?
Ik verzin niets. Ik citeer een rapport. En dan ga ik te ver?

Laten we één ding afspreken. Ik schrijf en spreek over de feiten die ik verzamel uit rapporten en gesprekken met deskundigen.
Jullie bepalen zelf of jullie willen doorlezen of luisteren.
En als je vindt dat het te ver gaat wat ik zeg, kun je altijd weglopen en een visje gaan bakken.

Volg me ook op Twitter @plasticjesse

Read this text in English.

Mijn negentigjarige schoonmoeder viel en brak haar heup.

Terwijl ik door de gangen van het ziekenhuis liep, zag ik een tafel met zakken vloeistof, intraveneuze slangetjes en meer van dat doorzichtige spul liggen. Ik vroeg me af of dit ziekenhuis zijn eigen afval verbrandt.

Waarom?

Al in 1998, twaalf jaar geleden, werd bekend dat ziekenhuizen een belangrijke bron zijn van luchtvervuiling. Ziekenhuizen die hun eigen afval verbranden, zijn onder meer verantwoordelijk voor een groot deel van de dioxine-uitstoot. Deze gifstof komt vrij bij de verbranding van pvc – de kunststof waarvan veel medisch materiaal is gemaakt.

Je zou denken dat, zodra de rapporten hierover bekend werden, ziekenhuizen actie gingen ondernemen. Maar nee, Paul Simon bezong de waarheid in The Boxer: ‘Still, a man hears what he wants to hear and disregards the rest.’

Het gevolg?

In de omgeving van veel ziekenhuizen die hun eigen afval verbranden is de lucht inmiddels zo vervuild dat de bevolking er ziek wordt. Zo stijgt onder meer het aantal gevallen van kinderkanker in de buurt van hospitalen waar pvc wordt verbrand.

Langzaam maar zeker beginnen mensen wakker te worden. Zo is er in de Verenigde Staten een keten ziekenhuizen – de Kaiser Permanente Hospitals – waar men dit jaar besloot om, ondanks het feit dat om hen heen geroepen werd dat er geen goed alternatief voor pvc in medisch materiaal is, over te gaan op niet-toxische kunststofsoorten. En wat blijkt? De alternatieven bestaan. Ze zijn even goed. En ze zijn net zo duur als pvc, en in veel gevallen zelfs goedkoper.

In India is het verbranden van medisch afval inmiddels verboden. Hoe erg moet de situatie in Europa en de Verenigde Staten worden voor men en masse op de gifvrije materialen overstapt?

En hoe het met mijn schoonmoeder gaat?

Uitstekend, dank je. Ze heeft binnen 24 uur een nieuwe heup gekregen. Van polyethyleen. En ze loopt straks waarschijnlijk beter dan ze deed voor haar val. Lang leve kunststof!

Volg me ook op Twitter @plasticjesse

Read this text in English.

Vandaag hield ik een lezing voor DSM Resins in Zwolle.

Zoals altijd, noemde ik als een van een eenvoudige manieren waarop iedereen zou kunnen bijdragen aan minder kunststofvervuiling, het meebrengen van een eigen, herbruikbare beker, in plaats van voortdurend plastic wegwerpbekertjes te gebruiken.

Tijdens de vragenronde kwam dit onderwerp ter sprake. Is het echt beter voor het milieu om je eigen beker mee te brengen? Die moet toch steeds afgewassen worden? Is de impact van het maken van een herbruikbare mok, en het steeds opnieuw de kraan laten lopen om hem om te spoelen, niet groter op het milieu dan die van de lichtgewicht wegwerpbekertjes?

Ik antwoordde dat door het gebruik van een eigen kop, en wat warm water om hem schoon te maken, geen chemicaliën in het milieu vrijkomen. En daarmee was voor mij de vraag beantwoord.
Maar, volkomen terecht, werd ik erop gewezen dat ik hiermee wel heel makkelijk over het CO2-probleem heen stapte – en dat er toch voldoende onderzoeken waren verricht die aantoonden dat je juist beter wegwerpbekertjes kon gebruiken.

Ik heb beloofd het uit te zoeken.

Inderdaad vergt het produceren en wassen van een herbruikbare mok veel meer energie dan het maken, éénmalig gebruiken en weggooien van een wegwerpbekertje.

Je moet een keramieken mok maar liefst 1006 keer gebruiken, wil hij zuiniger zijn dan een styrofoam bekertje. Een kunststof herbruikbare mok 450 keer en een glas 393 keer.
Stel dat je dagelijks drie kopjes koffie of thee drinkt, dan heb je een keramieken beker er dus na een klein jaar uit, een kunststof beker na een maand of vijf en een glas na ruim vier maanden.
Als je de hebruikbare bekers vergelijkt met papieren wegwerpbekertjes is de vergelijking voordeliger: dan heb je de energie er bij een keramieken kop al na 39 keer uit (een ruime maand), een plastic beker na 17 keer (zes dagen) en een glas na 15 keer (5 dagen).

Alle studies die ik vond, komen min of meer op deze berekening uit.

Maar wat mij opviel is dat nergens wordt gerept over de overige milieuschade die wordt beperkt door het gebruik van herbruikbare mokken versus wegwerpbekertjes.

Nergens wordt in de berekeningen opgenomen hoeveel bomen er voor al die papieren bekertjes gekapt moeten worden en welke chemische middelen worden gebruikt om ze te bleken (meer dan 90% van de papieren wegwerpbekers is gemaakt van nieuw, met chloor gebleekt papier).

De papieren bekers worden voorzien van een polyethyleen laminaat aan de binnenkant, zodat het vocht er niet doorheen lekt. Hierdoor kan het papier niet gerecycled worden. Bovendien komt er methaangas vrij als het bekertje begint af te breken.

Nu is polyethyleen (PET) nog een van de minst schadelijke kunststofsoorten voor het milieu, het kan alsnog hormoonontregelende ftalaten bevatten en stoffen als het kankerverwekkende antimonium. Bovendien is het, net zoals de meeste plasticsoorten, van olie gemaakt en met ieder bekertje dat wordt weggegooid, gooi je dus een eindige grondstof weg.

Wat de kunststof wegwerpbekertjes betreft, ook die zijn bepaald niet schadeloos voor het milieu – om het zacht uit te drukken. Het grootste deel bestaat uit polystyreen – volgens Charles Moore het slechtste plastic voor de oceanen. Daarnaast wordt ook PET, waar ik net al over schreef, en polypropeen gebruikt: zeer goed recyclebare plasticsoorten – maar die in werkelijkheid nauwelijks gerecycled worden. Met ieder bekertje dat wordt weggegooid gaat opnieuw wat olie voorgoed verloren.

Ik zou nou wel eens een berekening willen zien waarin al dit soort elementen – de grondstoffen die aan de aarde onttrokken worden, de chemicaliën die in het milieu belanden – worden opgenomen. Ik durf er wat onder te verwedden dat de balans hebruikbare mok of wegwerpbekertje dan veel sterker naar de herbruikbare kant doorslaat.

Zelf wacht ik die berekeningen niet af. Als onverbeterbare koffie- en theeleut heb ik mijn herbruikbare beker er toch zo uit.

Volg me ook op Twitter @plasticjesse

Read this text in English.

‘Oranje boven!’ begint de Peuter te zingen als we van haar schooltje naar huis lopen.
Ze wordt helemaal enthousiast bij het zien van alle versieringen die de huizen, winkels en cafés oranje kleuren in de aanloop naar het WK Voetbal.

Ik ben iets minder enthousiast. Ik zie honderden kilometers pvc-vlaggetjes, linten en ballonnen. Serpentine sprays vol weekmakers en brandvertragers. Pruiken, makarapa, boa’s, vuvuzela, raamstickers, noem maar op…

Ook de supermarkten haken aan op de oranjegekte. Albert Heijn heeft pv plushen Beesies, Super de Boer geeft polyester Bungels weg. De Spar deelt polystyreen Sparky’s uit en C1000 heeft de ABS (acrylonitril butadieen styreen) VoetbalGOGO’s – die bovendien allemaal apart in folie zijn gepakt. Miljoenen en miljoenen kunststof artikelen. Allemaal even vrolijk… Allemaal even goedkoop… De een nog milieuvervuilende dan de ander.

Want laten we wel wezen: laten we hopen dat het even duurt, maar in het beste geval over een maand – en in het slechtste geval over twee weken – is alles weer voorbij en verdwijnt al deze prullaria in de vuilnisbak. Een piepklein deel zal worden gerecycled. Het meeste wordt verbrand, waarbij allerlei chemicaliën vrijkomen. En een deel zal op straat belanden: in de bossen, de weilanden, de sloten en de zee.

Toch ben ik niet alleen maar somber. Want tijdens het WK zal het Nederlandse voetbalelftal - net als het Braziliaanse, Zuid-Koreaanse, Portugese, Australische, Nieuw-Zeelandse, Servische én Sloveense team - Nike-shirts dragen die zijn gemaakt van gerecyclede PET-flesjes. Als de teams nu beginnen, volgen de supporters misschien ook.

Straks zingen we met z’n allen uit volle borst: ‘Laat de leeuw niet in z’n hempie staan.’
Maar ik denk stiekem: als dat hempie van gerecycled materiaal is gemaakt hoeft de leeuw zich in ieder geval niet te schamen.

Moge het groenste team winnen!

Volg me ook op Twitter @plasticjesse

Read this text in English.

Waar moet ik beginnen?

Met dat het me spijt dat ik zo lang uit de lucht ben geweest?
Met het feit dat ik een prachtige dochter heb gekregen?
Met alle nieuwe ontwikkelingen die de laatste maanden op het gebied van de plastic soep hebben plaatsgevonden, zowel in positieve als negatieve zin?

Nee, laat ik beginnen met de mededeling dat de Uitgever en ik hebben besloten dat het tijd wordt voor Plastic Soep 2.

Anderhalf jaar geleden stapte ik als volslagen leek en naïeveling in een project waarvan ik de gevolgen nooit had kunnen bedenken. Inmiddels zijn de gevolgen van de plastic vervuiling voor mens en milieu wereldnieuws. Dagelijks krijg ik nieuwe rapporten en artikelen toegestuurd, van de Verenigde Naties tot aan de plastic industrie. En mijn mailbox loopt over van de berichten over nieuwe initiatieven: ngo’s, milieuorganisaties, regionale, landelijke en zelfs internationale overheden én de plastic industrie zelf zoeken naar oplossingen.

Het is dus de hoogste tijd voor een update. Volg dit blog over de meest schokkende ontdekkingen en hoopvolste projecten, over de gesprekken die ik voer, bijeenkomsten die ik bijwoon en lezingen die ik geef – en over de aanloop naar het nieuwe boek. Want 22 april 2011 is het zover. Dan verschijnt Plastic Soep, nu nog heter!

P.S. Ik ben ook op twitter te volgen @plasticjesse.

Read this text in English.

Mijn grootste zorg wat plastic betreft, wordt gevormd door de chemicaliën die erin zitten.

87.000 maar liefst, waarvan we nog maar van een piepklein aantal weten wat ze voor een gevolgen hebben voor de menselijke gezondheid. En daar word je al bang van…

Wat mij zo verbaasd is dat mensen die het zouden moeten weten: hoge medewerkers van VROM, kamerleden, experts van het RIVM in gesprek met mij iedere keer aanvoeren: ‘Maar we hoeven ons geen zorgen te maken, want we hebben toch REACH?’

REACH is een Europees project dat in 2007 van start ging. Registration, Evaluation, Autorisation and Restriction of Chemicals heet het voluit. En het heeft als streven om in 2018 14.000 chemicaliën te hebben getest op hun gevolgen voor mens en milieu.

Maar…

REACH is – dankzij een sterke lobby van de chemische industrie – niet van toepassing op polymeren – op plastic dus.

In juli heeft het Europese Hooggerechtshof, zeer tegen de zin van de chemische industrie, besloten dat monomeren – waaruit polymeren zijn opgebouwd – wél aan de REACH-richtlijnen moeten voldoen.

Maar zelfs als de polymeren volledig onder REACH zouden vallen, hebben we nog steeds een aantal problemen:

- REACH test maar 14.000 chemicaliën. Alleen al in de verschillende plasticsoorten zitten er zes keer zoveel.

- Nu blijkt bovendien dat de doelstelling van REACH absoluut niet gehaald kan worden. Volgens de laatste berekeningen kan Europa maar vijftig tot zestig chemische verbindingen per jaar testen. Dat zou betekenen dat we minstens 1400 jaar verder zijn voordat alle plasticchemicaliën onderzocht zijn.

- En nu is er opeens ophef dat er teveel proefdieren voor het onderzoek moeten worden gebruikt, want niet alleen de directe gevolgen voor de gezondheid, maar ook die voor ons nageslacht worden onderzocht – en dat kost dus twee of meer generaties proefdieren per chemische verbinding. Er wordt gepleit voor het stopzetten van dit ‘volgende generatie-onderzoek’.

Excuse me?

Ik ben geen voorstander van testen op proefdieren, maar ik krijg hier een nare smaak van in mijn mond. Hier wordt ingespeeld op de emoties van dierenliefhebbers en leden van de Partij voor de Dieren, om een uiterst noodzakelijk onderzoek niet uit te voeren.

Moet ik mij straks gerustgesteld voelen in de wetenschap dat een stof mij geen schade zal berokkenen – maar mijn toekomstige kinderen en kleinkinderen wellicht wel?

Waar zijn we mee bezig?

Ik heb een veel goedkopere, snellere, efficiëntere oplossing.

Stop REACH.

Zoek voor iedere chemische stof waarvan we niet weten wat het effect op de menselijke gezondheid en het milieu is een niet-toxisch alternatief: er zijn al talloze alternatieven, die nu nog ongebruikt zijn omdat de handel in chemische stoffen die wel giftig zijn, of waarvan we niet weten wat ze kunnen veroorzaken, zo lucratief is.

Stop al het geld dat nu voor REACH is bestemd, in het onderzoek naar en produceren van producten vervaardigd uit niet-toxische alternatieven.

Iedere REACH-test kost nu 700.000 euro. Reken maar uit hoeveel dat voor 14.000 testen zou zijn – of nog beter: voor 87.000 testen.

Wedden dat we goedkoper uit zijn?

De plastic soep is opeens fashionable. Er is geen zichzelf respecterende krant, tijdschrift of omroep die nog geen item aan het plastic afval probleem besteed heeft.

Geweldig vind ik dat, en het geeft me steeds meer vertrouwen dat Victor Hugo gelijk had toen hij zei: “Er is geen leger zo machtig als een idee waarvoor de tijd gekomen is.”

Maar waarom, waarom, zijn er toch mensen die zelfs een wereldomvattend probleem als dit ten eigen bate willen aanwenden? Er is in Nederland op het ogenblik een werkgroep in het leven geroepen – onder leiding van Rudolph Eilander, de jonge architect die een beurs heeft gekregen om zijn idee om de Stille Oceaan te schonen ten uitvoer te brengen. Ik heb over hem geschreven in mijn boek en in dit blog. In deze werkgroep hebben allerlei Belangrijke Mensen zitting genomen: van dsm, het Dutch Polymer Institute, akg Polymers en het European Patent Office tot aan Wubbo Ockels, onze enige echte astronaut.

Niemand met kennis van de situatie ter plekke.

En wat wordt er afgesproken? Dat de ideeën waarmee deze denktank komt, “intellectual property” zullen zijn van de medewerkende partijen.

Ik werd er naar van toen ik dit las.

Waar gaat het om, jongens? Dat we met zijn allen een probleem aanpakken, of dat jullie er zelf beter van worden?

Als je het probleem echt onder ogen wilt zien, moet je experts uit alle richtingen bij het overleg betrekken. Ook – en juist – mensen die weten waar ze het over hebben als het gaat om het plastic afval probleem in de Stille Oceaan.

Maar waar ik zo bang voor ben, is dat het niet gaat om het oplossen van het probleem.

Niet voor niets werd door de werkgroep gesteld dat de plastic soep het leven van vissen en vogels in gevaar brengt en het imago van plastic schaadt.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dat de reden is dat de werkelijke experts niet in dit overleg betrokken worden.

Deze groep wil helemaal niet horen wat de echte problemen zijn:

- dat er niet 60 miljoen ton plastic drijft, dat je op kunt vissen, maar dat het grootste deel van het plastic afval in piepkleine stukjes is gebroken: microplastic dat een onderdeel geworden is van de waterkolom en niet te filteren is.

- dat dit microplastic niet alleen een groot gevaar is voor de flora en fauna in de zee, maar ook voor ons, mensen, door de gifstoffen die in het originele plastic zitten, en de gifstoffen die zich er in de zee aan hechten.

- dat het grootste deel van het probleem gevormd wordt door de wijze waarop plastic op dit moment (en tot nu toe) wordt geproduceerd: met behulp van gifstoffen.

Deze werkgroep is een rookgordijn dat welwillend wordt opgetrokken door partijen die als ze werkelijk iets zouden willen veranderen bij zichzelf zouden moeten beginnen.

En dan hebben ze het ook nog zo vormgegeven dat áls ze met een goed idee komen, anderen daarvoor moeten betalen als ze het willen gebruiken.

Vind je het gek dat ik me naar voel?

Read this text in English